İnsan, unutur…
Akşam ne yediğini,
Geçen gün ne giydiğini,
Kendine söylenen o güzel sözü,
Ya da yapılan kötülüğü…
O acı çektiği gününü,
Sensiz yapamam dediği anı,
İnsan, unutur...
Hiç bitmeyecek sandığı bu dünyada,
Doğduğu anı unuttuğu
gibi;
Bir gün öleceğini unutur…
Hiç ölmeyecekmiş gibi yaşarken,
Bir ölüm haberiyle allak bullak olur.
Gerçekte acı veren, ölenin gidişi değil,
Kalanın onsuz kalışıdır…
O anlarda ölümü ve sonu düşünür;
Sonra… Yine unutur…
Ölüm, aslında bu kadar büyük bir lütufken,
Onu unutması da,
insanın bu lütfa karşı nankörlüğüdür…
Unutabilmek…
O ne büyük bir lütuftur aslında!
Eğer neyi unutacağımızı
doğru seçebilirsek…
Peki biz neyi seçtik?
Hiç ölmeyecekmiş gibi yaşamak için
Fani olduğumuzu mu unuttuk?
Yoksa mücadeleye devam etmek için,
Andaki acımızı mı..?
Her şeyin geçici olduğu bu hayatta,
Kendi geçiciliğimizin farkında olmak duasıyla…
Evet insan unutuyor unutuyor... Madem insanın böyle bir özelliği var zayıf noktası var O zaman bu zayıf noktadan gol yememek için gerçeği sürekli kendisine hatırlatması lazım. Gerçeği hatırlatanlarla beraber oturup kalkması lazım. Yoksa öykü'nün sonunda kaybedenlerden olmak da var...🌸
YanıtlaSilAnlık acısını unutanlardan olmak dileğiyle
YanıtlaSilinsan unutur, en çok da ölümü ve bu hayatın geçiciliğini...
YanıtlaSilinsan unutur, hayat sahnesinde, rolünü kime oynadığını..
Gerçekleri doğru aktaranların kalemine sağlık 🌸
Insan sure = insan unutan + cabuk alışan canlı
SilNe güzel farkındalık oldu. Elinize sağlık .
YanıtlaSilDoğru şeyleri unutabilmek duasıyla…
YanıtlaSilUnutmamamız gerekenleri unuttuğumuz bir dönemde olmak...
YanıtlaSilKendi geçiciliğimizi hatırlamak duasıyla...
YanıtlaSilHer şey geçiyor. Biz o an hiç geçmeyeceğini zannediyoruz ama geçiyor. Teşekkürler 🍃
YanıtlaSilUnutan, ah insan…
YanıtlaSilUnutmak acı dolu anlar için verilmiş en güzel ikram ,bazen çok korkutucu bir hastalık ,bazen de hiç bitmesin istediğimiz ama bitmesine engel olamadığımız süreç …ne cok sey unuttuk
YanıtlaSil